Ένα εντυπωσιακό φόρεμα, μία άμαξα και ένα γυαλιστερό ζευγάρι κρυστάλλινα γοβάκια. Αυτά είναι τα μαγικά δώρα που δέχεται από τη νεράιδα νονά της η Σταχτοπούτα, στο ομώνυμο παραμύθι του Σαρλ Περώ, εμπνευσμένο από τα αφηγήματα του Τζανμπατίστα Μπαζίλε. Το κορίτσι απολαμβάνει το χορό του παλατιού και γνωρίζει τον πρίγκιπα, ο οποίος μαγεύεται από την ομορφιά της. Λίγο πριν τα μεσάνυχτα, εκείνη τρέχοντας να προλάβει πριν διαλυθεί το ξόρκι, χάνει ένα από τα δύο γοβάκια. Ο πρίγκιπας αποφασισμένος να βρει την άγνωστη που του έκλεψε την καρδιά, την αναζητά δοκιμάζοντας το γοβάκι σε όλες τις γυναίκες του βασιλείου. Παρά τις προσπάθειες που καταβάλουν οι κακές αδελφές της να το φορέσουν, εκείνο ταιριάζει μόνο στην όμορφη Σταχτοπούτα, την οποία τελικά παντρεύεται ο πρίγκιπας.
Μπορεί τα κρυστάλλινα γοβάκια να επέστρεψαν στην κάτοχό τους, όμως, αν είστε πολύ τυχεροί δεν είναι απίθανο να συναντήσετε κι εσείς μερικά, ωστόσο σε αυτή την περίπτωση δεν πρέπει να ακολουθήσετε το παράδειγμα του πρίγκιπα, αλλά πρέπει να τα αφήσετε στο σημείο που τα βρήκατε.
Τα Cymbulia peronii δεν είναι άλλα από γαστερόποδα, μία από τις ομοταξίες των μαλακίων, τα οποία συνήθως ζουν σε βάθος 150-600 μέτρων, έχουν μακρόστενο σχήμα, είναι διάφανα και εύκολα κάποιος μπορεί να τα μπερδέψει με γυαλί. Η ιδιαίτερη μορφή τους που θυμίζει γλυπτό, παραπέμπει σε παπούτσι, εξού και η πιο κοινή τους ονομασία είναι «παπούτσι της Σταχτοπούτας» ή «παπούτσι της Αφροδίτης».
Αυτά τα μικρά θαλάσσια πλάσματα με μήκος έως 6 εκ. βρίσκονται στη Μεσόγειο και κατά μήκος των ακτών του Ατλαντικού, σε περιοχές με σταθερή θερμοκρασία και σταθερές περιβαλλοντικές συνθήκες.
Εντούτοις, τους περασμένους μήνες βρέθηκαν στις ακτές της Ιταλίας προκαλώντας το ενδιαφέρον των λουόμενων που αρχικά νόμιζαν ότι επρόκειτο για είδος μέδουσας.
Όπως εξηγούν θαλάσσιοι βιολόγοι, τα μαλάκια αυτά αρχικά φέρουν κέλυφος, το οποίο ωστόσο χάνουν κατά τη μετάβαση από το στάδιο της προνύμφης σε εκείνο του ενήλικα, αναπτύσσοντας στη θέση του μία δομή από χόνδρο, τη λεγόμενη ψευδοκόγχη, η οποία είναι πολύ ελαφριά και διάφανη. Επιπλέον, φέρουν πτερύγια με τα οποία έχουν τη δυνατότητα να κολυμπούν με ευκολία και για αυτό το λόγο λέγονται και θαλάσσιες πεταλούδες. Χάρη στο διάφανο σώμα τους, καμουφλάρονται στο θαλάσσιο περιβάλλον και γλιτώνουν από αρπακτικά.
Σύμφωνα, δε, με την Τζόις Αντρίνγκα από το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας στο Λάιντεν της Ολλανδίας, το 2022 το είδος αυτό είχε προταθεί σε διαγωνισμό για την ανάδειξη του «Μαλακίου της Χρονιάς» που διοργανώνεται κάθε χρόνο από το Ερευνητικό Ινστιτούτο Senckenberg και το κέντρο LOEWE στη Γερμανία.
Τι πρέπει να κάνετε αν το συναντήσετε; Τίποτα. Δεν το μαζεύετε και το αφήνετε στο σημείο όπου το βρήκατε, καθώς σύμφωνα με τους ειδικούς τα μικρά αυτά θαλάσσια όντα είναι πολύτιμα για το οικοσύστημα, αφού συμβάλλουν στη θαλάσσια βιοποικιλότητα, λειτουργούν ως δείκτες της υγείας των ενδιαιτημάτων και με την αποσύνθεσή τους συνεισφέρουν στην παροχή θρεπτικών συστατικών για άλλα θαλάσσια πλάσματα.
Η Αντρίγκα επισημαίνει πως πέρα από την… παραμυθένια όψη τους, διαδραματίζουν έναν ακόμα σημαντικό ρόλο για το περιβάλλον, αφού καταφέρνουν να αποθηκεύσουν διοξείδιο του άνθρακα. Όπως εξηγεί η ειδικός, παράγουν βλέννα για να πιάσουν την τροφή τους, με τον ιστό αυτό να έχει ακόμα και δύο μέτρα μήκος. Μόλις «γευματίσουν», η βλέννα αυτή καταλήγει στον πυθμένα της θάλασσας, η οποία από τη μία αποτελεί τροφή για άλλα είδη και από την άλλη συγκρατεί τον άνθρακα από την ατμόσφαιρα.
Μιλώντας στο ολλανδικό Nature Today, η Αντρίγκα τόνισε ότι τα ενδιαφέροντα αυτά όντα δεν κινδυνεύουν να εξαφανιστούν αφού «υπάρχουν εδώ και εκατομμύρια χρόνια, ακόμη και νωρίτερα από τους δεινόσαυρους. Νομίζω ότι οι άνθρωποι, όπως και οι δεινόσαυροι, θα εξαφανιστούν πριν από αυτές τις θαλάσσιες πεταλούδες».
Photo: Commons.wikimedia – Cymbulia_peronii
www.--.gr