Image default
TOP STORIES

Ο Μακρόν θα δει ότι η νίκη είναι το εύκολο μέρος

franceellllΑπό την πολιτική αφάνεια μέχρι τις πύλες του Μεγάρου των Ηλυσίων, η άνοδος του Εμανουέλ Μακρόν, του ανεξάρτητου κεντρώου που κατέληξε στην κορυφή στον πρώτο γύρο των γαλλικών προεδρικών εκλογών, έχει όπως είναι κατανοητό εκπλήξει τους πάντες – αλλά και τον γαλλικό λαό, που είναι συνηθισμένος να εκλέγει έμπειρους προέδρους, που φέρουν πληγές πολιτικών μαχών.

Ο κ. Μακρόν δε θα τα είχε καταφέρει εάν δεν είχε πρώτα συμπεράνει πως ο βασικός διαχωρισμός στη γαλλική πολιτική ζωή θα σταματούσε σύντομα να αφορά τη σοσιαλιστική αριστερά και την κυρίαρχη δεξιά. Οι κομματικοί μηχανισμοί, επισήμανε, δεν μπορούν πλέον να διαχειριστούν τον βαθύ ανταγωνισμό ανάμεσα στους υποστηρικτές μιας ανοιχτής κοινωνίας και τους λαϊκιστές, και ανάμεσα στις ιδέες της ευρωπαϊκής ενοποίησης και της εθνικής κυριαρχίας. Η απάντηση ήταν η δημιουργία ενός κινήματος που εκπροσωπεί την πλευρά της ανοιχτής κοινωνίας, ανακουφίζοντας από την πτώχευση του κομματικού συστήματος.

Ωστόσο, αυτό θα είχε μείνει μια δονκιχωτική άσκηση εάν ο κ. Μακρόν δεν είχε επωφεληθεί από αρκετή καλή τύχη: είδε τους εν ενεργεία πολιτικούς να πέφτουν ο ένας μετά τον άλλον – ο Νικολά Σαρκοζί και ο Αλέν Ζιπέ στα δεξιά, και στη συνέχεια ο πρόεδρος Φρανσουά Ολλάντ και ο πρώην πρωθυπουργός Μανουέλ Βαλς στ’ αριστερά. Ο υποψήφιος των κεντροδεξιών Φρανσουά Φιγιόν, ο σκληρότερος και πιο έμπειρος αντίπαλος, αυτοπυρπολήθηκε με τη λεγόμενη υπόθεση «Penelopegate», συμπαρασύροντας μαζί και το κόμμα του.

Οι προκριματικές εκλογές των Σοσιαλιστών, εν τω μεταξύ, οδήγησαν στην ανάδειξη ενός μη δημοφιλή υποψηφίου, του Μπενουά Αμόν, ο οποίος έκανε ακόμη χειρότερη ζημιά στο κόμμα του. Στην άκρα δεξιά, η Μαρίν Λε Πεν του Εθνικού Μετώπου ηγήθηκε μιας χλιαρής εκστρατείας, ασυνήθιστης για ό,τι θα μπορούσε κανείς να περιμένει από έναν λαϊκιστή. Ο κ. Μακρόν όχι απλά εκμεταλλεύτηκε αυτές τις ευκαιρίες, αλλά ήξερε και πώς να ενισχύσει την τύχη του: αποχωρώντας από την κυβέρνηση χωρίς να θεωρηθεί προδότης και πείθοντας τον Φρανσουά Μπαϊρού, τον επιφανή κεντρώο πολιτικό της Γαλλίας, να τον στηρίξει αντί να τον ανταγωνιστεί – ενώ μάλιστα ο κ. Μακρόν φαινόταν να εξαντλεί τις δυνάμεις του.

Ως προπορευόμενος, έχει μια καλή πιθανότητα να εξασφαλίσει μια ξεκάθαρη πολιτική εντολή. Άλλωστε, το ποσοστό αποδοκιμασίας της κυρίας Λε Πεν είναι υψηλότερο από κάθε άλλου γάλλου πολιτικού.

Το μόνο κοινό που μοιράζονται εκείνη και ο κ. Μακρόν είναι η αποφασιστικότητά τους να επικεντρώσουν την εκστρατεία στην Ευρώπη, την ανοιχτή κοινωνία και την παγκοσμιοποίηση, μαζί με την τρομοκρατία και τα θέματα νόμου και τάξης. Αυτό πιθανότατα θα έχει ως αποτέλεσμα τη διάβρωση του προβαδίσματος του κ. Μακρόν, καθώς 48% των ψήφων στον πρώτο γύρο πήγαν σε υποψήφιους εχθρικούς προς την ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Αυτό θα οδηγήσει σε μια έντονη κούρσα, παρ’ ότι η κυρία Λε Πεν θα βρει σχεδόν αδύνατο να κλείσει το χάσμα των 20 μονάδων που τη χωρίζουν στις δημοσκοπήσεις από τον κ. Μακρόν. Το τελικό αποτέλεσμα μιας νίκης υπό αυτές τις συνθήκες θα του προσφέρει μια εντολή μεταρρύθμισης, τόσο στο εσωτερικό όσο και στην Ευρώπη.

Οι υποστηρικτές του κ. Μακρόν θα ήθελαν να είχαν τη δυνατότητα να πουν πως με μια τέτοια εντολή και δεδομένης της εξουσίας που απολαμβάνει η γαλλική προεδρία, θα μπορέσει επίσης να σχηματίσει μια σταθερή κυβέρνηση. Όμως τίποτα δεν είναι λιγότερο βέβαιο.

Οι κοινοβουλευτικές εκλογές θα πραγματοποιηθούν τον Ιούνιο. Χωρίς κομματικό μηχανισμό και χωρίς ενδελεχή γνώση των 577 εκλογικών περιφερειών της Γαλλίας, θα δυσκολευτεί ιδιαίτερα να επιλέξει αποτελεσματικούς υποψηφίους στις δέκα ημέρες πριν το ξεκίνημα της κοινοβουλευτικής εκστρατείας. Θα πρέπει να εντοπίσει και να στηρίξει άγνωστους ως επί το πλείστον υποψήφιους από τους 15.000 που προσφέρθηκαν να ακολουθήσουν το «En Marche!». Θα μπορούσε να προχωρήσει σε συμφωνίες με υπάρχοντες κομματικούς μηχανισμούς, όμως αυτό θα ερχόταν σε αντίθεση με τις υποσχέσεις που έχει δώσει ως εξωτερικός υποψήφιος. Επίσης, δεν είναι ξεκάθαρο εάν οι Σοσιαλιστές και οι Ρεπουμπλικάνοι θα ήταν πρόθυμοι για κάτι τέτοιο, ή αν θα είχαν τη δυνατότητα για μια τέτοια ρύθμιση.

Ο Σαρλ ντε Γκολ χρειάστηκε τέσσερα χρόνια για να σχηματίσει μια λειτουργική κοινοβουλευτική πλειοψηφία μετά την επιστροφή του στην εξουσία το 1958. Οι συνθήκες είναι διαφορετικές σήμερα, αλλά όχι ιδιαίτερα ευκολότερες. Μπορούμε, συνεπώς, να περιμένουμε μια περίοδο πολιτικής και θεσμικής αβεβαιότητας. Αυτό δεν είναι απαραίτητο να εμποδίσει τις μεταρρυθμίσεις, όπως έγινε στην εποχή του ντε Γκολ, όμως δε θα είναι μια εύκολη πορεία. 

Related posts

Θετικά μηνύματα για Ελλάδα από αγορές, ξένους οίκους και τον επίτροπο Τζεντιλόνι

banksnews

Ένας μεγάλος συνασπισμός δε θα κρύψει τις ρωγμές

banksnews

Πίεση ΕΚΤ σε Κομισιόν για ευρωπαϊκή «bad bank»

banksnews

Η μεγαλύτερη δοκιμασία της Ευρώπης θα είναι στην Πολωνία

banksnews

Πού βρίσκεται τώρα η έρευνα της Επιτροπής Ανταγωνισμού στις τράπεζες

banksnews

Η Ευρώπη είναι εθισμένη στη διάσωση τραπεζών

banksnews

Τι εγγυήσεις ζητούν οι τράπεζες για να δανείσουν

banksnews

Δάνεια 28,4 δισ. ευρώ πήραν αναστολές πληρωμής

NEWSROOM

Η παγκόσμια οικονομία το 2018

banksnews