Menu

Ένας συνασπισμός θα είναι το τέλος για την Άνγκελα Μέρκελ

angie looking in the distance perplexedΜπορείτε να πιάσετε δύο συζητήσεις στο Βερολίνο. Η μία περιστρέφεται γύρω από το αν η Άνγκελα Μέρκελ θα καταφέρει να πείσει τους Σοσιαλδημοκράτες για έναν νέο μεγάλο συνασπισμό.

Η άλλη ρωτά ποιος είναι σε θέση να διαδεχθεί την καγκελάριο ως ηγέτης των Χριστιανοδημοκρατών. Είναι στενά συνδεδεμένες. Μια συμφωνία με το SPD θεωρείται δυνατή μόνο επειδή η αναχώρηση της κας Μέρκελ βρίσκεται τώρα στο προσκήνιο.

Ο χρόνος άρχισε να μετρά ανάποδα μετά την αποτυχία της να κερδίσει αποφασιστικά τον Σεπτέμβριο. Η συζήτηση μεταξύ συναδέλφων Χριστιανοδημοκρατών είναι ότι η κ. Μέρκελ δεν έχει ακόμη ανακάμψει από την αποτυχία. Λέγεται ότι στερείται ενέργειας. Δεν προσφέρει καμία ένδειξη μεγάλου σχεδίου για τα επόμενα τέσσερα χρόνια. Εξαρτάται όλο και περισσότερο από μια μικρή ομάδα γνωστών συμβούλων. Είχε επιδιώξει πλήρως να ανοίξει τον δρόμο για κάποιον άλλο πριν από τις εκλογές του τρέχοντος έτους, λέγεται στους επισκέπτες της καγκελαρίας. Αλλά μετά το άνοιγμα των συνόρων το 2015 δε θα μπορούσε να ξεφύγει από το καθήκον της ένταξης των προσφύγων.

Αναμφισβήτητα ορισμένες από τις εικασίες στους διαδρόμους της Bundestag είναι αυτοεξυπηρετούμενες. Μια αλλαγή γενιάς στην κορυφή απευθύνεται στους φιλόδοξους και μέχρι τώρα απαρατήρητους στο κόμμα της κας Μέρκελ. Ισχυροί επικριτές της πολιτικής της για τους πρόσφυγες προσβλέπουν σε πρόσωπα όπως ο Γενς Σπαν, ο νεαρός, δεξιόστροφος γραμματέας του υπουργείου Οικονομικών. Παλαιότερα χέρια δείχνουν προς την κατεύθυνση της Ανεγκρέτ Κραμπ-Καρενμπάουερ, προέδρου των υπουργών του Σάαρλαντ. Η κ. Κραμπ-Καρενμπάουερ δεν έχει υπηρετήσει στο ομοσπονδιακό υπουργικό συμβούλιο. Παρ' όλα αυτά, έχει ρεκόρ εκλογικών νικών. Αν πιστέψουμε ό, τι ψιθυρίζεται, είναι η επιλογή της κας Μέρκελ.

Ο τελικός διάδοχος μπορεί να μην είναι κανείς από τους παραπάνω. Το θέμα είναι ότι η ορατή θνησιμότητα της κας Μέρκελ θα πρέπει να απομακρύνει ένα σημαντικό αντικίνητρο που αντιμετωπίζουν οι μελλοντικοί εταίροι του συνασπισμού. Τρεις φορές τώρα η αγκαλιά της καγκελαρίου ήταν ασφυκτικού για τους εταίρους της στις επόμενες εκλογές. Πρώτα ήταν οι Σοσιαλδημοκράτες, μετά οι οικονομικά φιλελεύθεροι Ελεύθεροι Δημοκράτες και στη συνέχεια για δεύτερη φορά το SPD. Η απουσία ενός πολιτικού ανταγωνισμού στο κέντρο προσέφερε κάλυψη στην πρόοδο της άκρας δεξιάς και της άκρας αριστεράς - της εθνικιστικής Εναλλακτικής για τη Γερμανία και του πρώην κομμουνιστικού Die Linke.

Ο φόβος ότι η ιστορία θα επαναληφθεί έπεισε τον Κρίστιαν Λίντνερ, τον αρχηγό του κόμματος Ελεύθερων Δημοκρατών, να εκτροχιάσει τις μετεκλογικές συνομιλίες με την κ. Μέρκελ για έναν λεγόμενο συνασπισμό της Τζαμάικα που θα περιλάμβανε και τους Πράσινους. Παρουσιάζοντας σκληρές θέσεις για τη μετανάστευση και τη μεταρρύθμιση της ευρωζώνης, ο κ. Λίντνερ φαίνεται να τοποθετεί το κόμμα του ως μια «αξιοσέβαστη» εναλλακτική λύση έναντι του AfD. Η Γερμανία στράφηκε δεξιά στις εκλογές του Σεπτεμβρίου και τα κόμματα ακολουθούν.

Το αν είναι λογικό οι Ελεύθεροι Δημοκράτες να διεκδικήσουν τις ψήφους που πήγαν στο AfD είναι ένα ανοιχτό ερώτημα. Από μία άποψη όμως ο κ. Λίντνερ έκανε λάθος. Αυτή τη φορά ένας εταίρος στην κυβέρνηση δε θα έχει να αντιμετωπίσει τη δοκιμασία της καταπολέμησης της κας Μέρκελ. Η στιγμή της καγκελάριου έχει περάσει. Οι Χριστιανοδημοκράτες θα διεκδικήσουν τις επόμενες εκλογές με νέο ηγέτη.

Υπάρχουν άλλοι λόγοι για τους οποίους το SPD πρέπει να επανεξετάσει την αρχική αντίρρησή του σε μια συμφωνία. Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν παρατηρήσει ότι η γερμανική οικονομία πηγαίνει αρκετά καλά. Πράγματι, η ευρύτερη ζώνη του ευρώ αναπτύσσεται ταχύτερα από οποιαδήποτε στιγμή στην πρόσφατη μνήμη. Λιγότερο παρατηρήθηκε η εξαιρετική συσσώρευση κυβερνητικών πλεονασμάτων στη Γερμανία.

Οι υπουργοί της κυβέρνησης της κυβέρνησης Μέρκελ μιλούν για ένα «βουνό μετρητών». Αυτή η οικονομική τύχη δεν περιορίζεται στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Όλα, εκτός από ένα από τα 16 κρατίδια της Γερμανίας, έχουν πλεονάσματα του προϋπολογισμού. Για ένα κεντροαριστερό κόμμα που πιστεύει στη δύναμη της κυβέρνησης να μεταμορφώσει τις ευκαιρίες ζωής των λιγότερο τυχερών, θα ήταν περίεργο να μείνει στην άκρη.

Ο κ. Σουλτς αναγνώρισε αυτό που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ευρωπαϊκή υπόθεση συνασπισμού. Η ανταπόκριση της κ. Μέρκελ στα μεγάλα σχέδια μεταρρύθμισης της ΕΕ που προωθήθηκαν από τον κ. Εμανουέλ Μακρόν, τον πρόεδρο της Γαλλίας, ήταν ευγενική αλλά σχεδόν χλιαρή. Κατά τη διάρκεια των συνομιλιών με τον κ. Λίντνερ, η καγκελάριος ανέφερε ότι δεν αισθάνεται καμία υποχρέωση στον πρόεδρο της Γαλλίας. Το SPD έχει επομένως λόγο να πρωταγωνιστεί. Παρ’ όλη τη δημόσια ανησυχία σχετικά με τις οικονομικές μεταφορές προς τους φτωχότερους γείτονές της, η Γερμανία εξακολουθεί να είναι ουσιαστικά μια φιλοευρωπαϊκή χώρα.

Κανένα από τα παραπάνω δεν καθιστά αναπόφευκτο έναν συνασπισμό. Οι ακτιβιστές στις γραμμές του SPD έχουν δείξει ότι είναι λιγότερο πρόθυμοι για έναν συνασπισμό από ό, τι μερικές από τις πιο σημαντικές προσωπικότητές του. Υπάρχει μια υποψία ότι οι πρώην υπουργοί είναι πολύ πρόθυμοι να διατηρήσουν τα πλεονεκτήματα της εξουσίας. Μετά από μια κακή προεκλογική εκστρατεία, η ηγεσία του κ. Σουλτς είναι επίσης αμφισβητήσιμη. Πολλοί στο κόμμα πιστεύουν ότι μια περίοδος αντιπολίτευσης είναι απαραίτητη για τη θεμελιώδη επανεξέταση που απαιτείται για την αποκατάσταση και τη διεύρυνση της ελκυστικότητας της κεντροαριστεράς.

Ωστόσο, μια διάλυση των συνομιλιών συνασπισμού είναι απίθανο να προκαλέσει νέες εκλογές. Το σύνταγμα της Γερμανίας έχει ως στόχο να επιβάλει συμβιβασμούς. Οι πολιτικοί αναλαμβάνουν σοβαρά την ευθύνη. Ο λαός, όπως το θέτει ένας ανώτερος υπουργός, «δε μας ψήφισε για να του ζητήσουμε να ψηφίσει και πάλι». Μία μειοψηφική κυβέρνηση της CDU και του αδελφού κόμματος της Βαυαρίας, τη CSU, θα είναι μια καινοτομία. Μπορεί να διαρκέσει μερικά χρόνια ή και λιγότερο. Αλλά θα ήταν καλύτερο από τη νέα ερώτηση. Η μεγαλύτερη πρόκληση είναι να φανταστούμε τη Γερμανία χωρίς τον ηγέτη του οποίου ο χαρακτήρας έχει φτάσει να την περιγράφει.

back to top