Image default
TOP STORIES

Γιατί η Ευρώπη δυσκολεύεται με τις μεταρρυθμίσεις

eurozone-alamy

Η Γαλλία θα πρέπει να θέσει το συνταξιοδοτικό της σύστημα βιώσιμο και να βλετιώσει το επιχειρηματικό της περιβάλλον. Η Ολλανδία θα πρέπει να μεταρρυθμίσει την αγορά ακινήτων και να προχωρήσει στις περικοπές στη έκπτωση φόρου των τόκων των δανείων. Η Σλοβενία θα πρέπει να βελτιώσει τη διακυβέρνηση και τη διαχείριση των κινδύνων στις τράπεζες της.….


Η Γαλλία θα πρέπει να θέσει το συνταξιοδοτικό της σύστημα βιώσιμο και να βλετιώσει το επιχειρηματικό της περιβάλλον. Η Ολλανδία θα πρέπει να μεταρρυθμίσει την αγορά ακινήτων και να προχωρήσει στις περικοπές στη έκπτωση φόρου των τόκων των δανείων. Η Σλοβενία θα πρέπει να βελτιώσει τη διακυβέρνηση και τη διαχείριση των κινδύνων στις τράπεζες της.

Σε αυτές και πολλές άλλες συστάσεις προχώρησε προς  τις 27 εθνικές κυβερνήσεις της ΕΕ αυτή την εβδομάδα η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Στα χαρτιά φαίνονται απολύτως λογικές. Ράφια και συρτάρια στις Βρυξέλλες είναι γεμάτα με παρόμοιο υλικό εδώ και χρόνια, αν όχι δεκαετίες.

Ωστόσο, στη Γαλλία, η συμβουλή της Επιτροπής δεν έγινε δεκτή με χαρά. Ο Πρόεδρος François Hollande αδέξια παρατήρησε ότι η Επιτροπή «δεν μπορεί να μας υπαγορεύσει τι πρέπει να κάνουμε … Όσον αφορά τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, ιδίως τη μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος, μόνο εμείς μπρούμε να κρίνουμε ποιος είναι ο σωστός τρόπος για την επίτευξη του στόχου.»

Η απάντηση του κ. Hollande φαντάζει μάλλον αχάριστη, δεδομένου ότι η Επιτροπή για να δελεάσει την Γαλλία της έδωσε δύο χρόνια παράταση για την κάλυψη του στόχου της. Αλλά φαίνεται πως ορισμένοι πολιτικοί θεωρούν ότι είναι δύσκολο να προσαρμοστούν στο νέο σύμφωνο για τη δημοσιονομική πειθαρχία και την οικονομική διακυβέρνηση, που έχει διαμορφωθί στην ευρωζώνη κατά τη διάρκεια σχεδόν πέντε ετών αδυσώπητης κρίσης.

Σε γενικές γραμμές, οι εθνικές κυβερνήσεις και τα κοινοβούλια εγκρίνουν τις οικονομικές διασώσεις στις χώρες που έχουν πληγεί. Αλλά είναι η Επιτροπή που έχει συγκεντρώσει την εξουσία να παρακολουθεί τα εθνικά οικονομικά και δημοσιονομικά στοιχεία και πολιτικές, ακόμη και, σε ακραίες περιπτώσεις, να τιμωρεί όσους παραβαίνουν τους κανόνες.

Η εξέλιξη αυτή αποτελεί μια προσπάθεια να διορθωθεί ένα ελάττωμα στην αρχιτεκτονική της ευρωζώνης, που οι επικριτές είχαν εντοπίσει πολύ πριν την κατάρρευση των τραπεζών της Ευρώπης και την κρίση χρέους. Με λίγα λόγια, η Ευρώπη δημιούργησε ένα κοινό νόμισμα το 1999, αλλά παρέλειψε να θεσπίσει μια κοινή δημοσιονομική και οικονομική πολιτική. Τώρα εναπόκειται στην Επιτροπή να υποστηρίξει το αναδυόμενο πλαίσιο της παρούσας δεύτερη ουσιώδης φάσης προσδιορισμού της νομισματικής ένωσης της Ευρώπης.

Η αξιοπιστία των νέων ρυθμίσεων θα εξαρτηθεί από το αν οι κυβερνήσεις λάβουν σοβαρά υπόψη της συστάσεις της Επιτροπής – και από το αν η Επιτροπή δεν φοβάται να εναντιωθεί σε  κυβερνήσεις. Στο πλαίσιο αυτό, η Ευρώπη δεν έχει τόσο ένδοξο παρελθόν. Οι πρώτοι δημοσιονομικοί κανόνες και το σύμφωνο σταθερότητας και ανάπτυξης, θεσπίστηκαν τη δεκαετία του 1990  με την επιμονή της Γερμανίας. Ο σκοπός ήταν να τεθούν υπό έλεγχο τα

ελλείμματα του προϋπολογισμού, αλλά τελικά αγνοήθηκε αφού τα μέτρα παραμερίστηκαν το 2003 από μια Σοσιαλδημοκρατική Γερμανική κυβέρνηση σε συνεννόηση με τη Γαλλία και την Ιταλία.

Ο κίνδυνος σήμερα είναι ότι οι κυβερνήσεις θα αποδειχθούν πολύ αδύναμες και αντιλαϊκές για να τηρήσουν τη συμφωνία τους με τις διαπραγματεύσεις με την Επιτροπή και να πραγματοποιήσουν τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται σε αντάλλαγμα για την αναβολή των στόχων για το έλλειμμα. Σε συνθήκες ύφεσης, μαζικής ανεργίας και αύξησης των λαϊκιστικών πολιτικών προκλήσεωμ, δεν θα ήταν καθόλου περίεργο αν οι κυβερνήσεις τελικά δεν πετύχουν όλα αυτά που τους ζητούνται.

Επίσης δε θα αποτελούσε έκπληξη αν η Επιτροπή αποφάσιζε ότι θα ήταν καλύτερο να παραμείνει διακριτική και να μην επιβάλει κυρώσεις στις απείθαρχες κυβερνήσεις. Σε αυτή την περίπτωση, όμως, η νέα αρχιτεκτονική της νομισματικής ένωσης της Ευρώπης θα έμοιαζε πλέον πάρα πολύ με την παλιά: δηλαδή ένας ισχυρός και υπερεθνικός μηχανισμός που στην πράξη λειτουργεί ως δικαιολογία για τις κυβερνήσεις να κάνουν ότι τους αρέσει.

Ένας δεύτερος κίνδυνος έγκειται στην αντίληψη ότι μια καλή μέθοδος για την αποφυγή μελλοντικών κρίσεων είναι να η αποπολιτικοποίηση της οικονομικής πολιτικής, μετατρέποντας την σε μια τεχνική άσκηση που θα καθοδηγείται από εμπειρογνώμονες στην Επιτροπή και στις εθνικές πρωτεύουσες. Ωστόσο, σε ορισμένες χώρες, κυρίως στη νότια Ευρώπη, αυτό μοιάζει με παιχνίδι με τη φωτιά.

Στην ύφεση, η ανεργία και το χρέος συνδυάζονται με τη μείωση της σημασίας των κυβερνήσεων και των κοινοβουλίων για να υποσκάψουν τέλος την εθνική αξιοπρέπεια των πολιτών και την αίσθηση ότι διατηρούν κάποιο έλεγχο στη ζωή τους. Με την πάροδο του χρόνου αυτό δεν θα είναι συμβατό πλέον με τη διατήρηση της δημοκρατίας.

Για την ευρωζώνη, η ειρωνεία των γεγονότων αυτής της εβδομάδας είναι ότι η προσφορά της Επιτροπής για διευκόλυνση των στόχων για το έλλειμμα σε αντάλλαγμα την δύσκολη οικονομική μεταρρύθμιση ήταν κάποτε η πιο κοινή λογική πορεία – και η πιο πιθανή να καταλήξει σε νέα πρόβληματα.

Related posts

Σοκ οι προβλέψεις για την ύφεση του 2013

banksnews

Η κρίση της ευρωζώνης απαιτεί μία τραπεζική πολιτική, μία δημοσιονομική πολιτική – και μία φωνή

banksnews

Η επανεπένδυση της ΕΚΤ «σιωπηρή ενίσχυση» για την ευρωζώνη

banksnews

Leave a Comment